Een plek die we allemaal nodig hebben

Al zolang ik me kan herinneren, is mensen helpen mijn grootste kracht. Jarenlang werkte ik met hart en ziel als (ambulante) begeleider in de zorg. Ik zag van dichtbij de rauwe randjes van het leven, de worstelingen , eenzaamheid en de oprechte behoefte aan steun in de maatschappij.

Ik hield van mijn werk, maar ergens begon er iets te wringen. We waren pleisters aan het plakken, er was geen oprechte verbinding en er werd niet vanuit het hart gewerkt, maar vanuit het boekje. De zorg vond ik oppervlakkig, niet persoonlijk en ik miste iets.

Ikzelf raakte een aantal jaar terug in een moeilijke periode waar ik mezelf  verloor en waar ik mezelf weer opnieuw moest ontdekken.

Jarenlang was stilte mijn grootste vijand. Om rust te ontvluchten, had ik van mijn leven een storm gemaakt. Ik rende van deadline naar deadline, werkte tot diep in de nacht en vulde elke seconde met ruis. Alles om de donkere schaduwen uit mijn jeugd — de PTSS, de depressie, de loodzware onverwerkte trauma’s — maar niet te hoeven voelen.

Mijn werk was mijn schild, mijn constante haast mijn verdoving. Als ik maar hard genoeg bleef rennen, kon het verleden me niet inhalen. Dacht ik.

Maar het verleden rent sneller dan de voeten kunnen dragen.

Mijn reis die alles veranderde

Ik bereikte opgegeven moment mijn dieptepunt. Mijn batterij was niet leeg, maar mijn motor was kapot. Ik kon niet meer. Via een hele lieve vrouw kwam ik in contact met ademwerk, vrouwencirkels, ceremonies en retreats. Hier begon mijn innerlijke reis.

Toen ik tijdens een ademsessie begon te ademen — diep, verbonden, zonder filter — brak er iets open. De adem zocht een weg langs de blokkades die ik jarenlang had opgetrokken. Ik ademde niet alleen lucht in, ik ademde voor het eerst in mijn leven ruimte in.

De tranen die volgden waren niet alleen van pijn, maar van pure opluchting. Het was de eerste keer dat ik mezelf toestond om simpelweg te zijn en te voelen.

Tijdens mijn innerlijke reis ontdekte ik dat heling begint bij stilstaan, en niet rennen. En niet bij afleiden, verdoven en wegstoppen, maar het aangaan en voelen.

In plaats van ruis opzoeken, vond ik mijn rust in stilte. 

Kort na deze reis werd ik ook moeder, een droom die uitkwam. Het moederschap heeft mij diepgaand veranderd. Het opende een laag van liefde die ik nog niet kende, maar confronteerde me tegelijkertijd met de rauwe realiteit van het continu 'aan' staan terwijl ik daarnaast ook goed voor mezelf moest zorgen zodat ik ook weer goed voor onze dochter kon zorgen.

En precies dat: goed voor mezelf zorgen, lief en zacht zijn voor mezelf in mijn meest kwetsbare fase was nieuw voor me.

Ik ontdekte dat het leven vol zit met verschillende fases en dat we continu veranderen.

Mijn zwangerschap en het moederschap heeft mij laten zien dat wij vrouwen soms wat extra´s nodig hebben.

Tijdens mijn innerlijke reis gevolgd met mijn reis in het moederschap voelde ik me eenzaam. Niet iedereen begreep het, en niemand zag hoe donker het er van binnen uitzag.

In de afgelopen 5 jaar heb ik ontdekt wat ieder mens nodig heeft. Veiligheid, liefde & gezien worden.

Met mijn professionele ervaring als begeleider, mijn spirituele inzichten én mijn eigen levenservaring—vond ik het tijd voor de volgende stap. Ik besloot te gaan bouwen aan iets wat ik zelf al die jaren heb gemist.